Όταν κάποιος ζητάει, είπε ο Σιντάρτα, συμβαίνει συχνά να μη βλέπουν τα
μάτια του παρά μόνο το πράγμα που ζητάει, συμβαίνει να μην είναι
ικανός να βρει τίποτα, να αφεθεί σε τίποτα, επειδή σκέφτεται πάντα μόνο
αυτό που ζητάει, επειδή έχει ένα σκοπό, επειδή κατέχεται από το σκοπό.
Ζητάω θα πει, έχω ένα σκοπό.
Βρίσκω όμως σημαίνει, είμαι ελεύθερος, στέκομαι ανοιχτός, δεν έχω
κανένα σκοπό. Εσύ σεβάσμιε είσαι κατά πάσα πιθανότητα πραγματικά
ένας αναζητητής, αφού, επιδιώκοντας το σκοπό σου, δεν βλέπεις μερικά
πράγματα που είναι μπρος στα μάτια σου.
Τώρα έβλεπε τους ανθρώπους διαφορετικά απ' ότι άλλοτε, λιγότερο
έξυπνα, λιγότερο περήφανα, μα πιο ζεστά, πιο περίεργα, πιο
συμπαθητικά. Όταν περνούσε από το ποτάμι ανθρώπους,
ανθρώπους-παιδιά, εμπόρους, πολεμιστές, γυναίκες δεν τους ένιωθε πια
ξένους όπως άλλοτε : τους καταλάβαινε, τους καταλάβαινε και
συμμεριζόταν τη ζωή τους, που δεν την κυβερνούσαν σκέψεις και ιδέες,
αλλά μόνον ορμές και επιθυμίες, ένιωθε όπως εκείνοι. Παρόλο που ήταν
κοντά στην τελειότητα και άντεχε την τελευταία του πληγή, του φαινόταν
πως αυτοί οι άνθρωποι-παιδιά ήταν αδέλφια του, η ματαιοδοξία, η
απληστία και η γελοιότητά τους έχαναν για εκείνον κάθε κωμικότητα,
γίνονταν κατανοητές, γίνονταν αξιαγάπητες, γίνονταν για κείνον ακόμα
και άξιες σεβασμού. Η τυφλή αγάπη της μητέρας για το παιδί της, η
κουτή τυφλή περηφάνια ενός φαντασμένου πατέρα για το μοναδικό του
γιόκα, η τυφλή, άγριαεπιδίωξη μιας νεαρής, φιλάρεσκης γυναίκας για
στολίδια και θαυμαστικά αντρικά μάτια, όλα αυτά τα παιδιαρίσματα, όλες
αυτές οι απλές, ανόητες αλλά απίστευτα ισχυρές, απέραντα ζωντανές, οι
παθιασμένες ορμές και απληστίες δεν ήταν τώρα πια παιδιάστικες για τον
Σιντάρτα. Έβλεπε τους ανθρώπους να ζουν γι' αυτές, τους έβλεπε να
κατορθώνουν απίστευτα επιτεύγματα χάρη σ' αυτές, να κάνουν ταξίδια,
να διεξάγουν πολέμους, να υποφέρουν απέραντα, να υπομένουν
απέραντα, και τους αγαπούσε γι' αυτό. Έβλεπε τη ζωή, το ζωντανό, το
ακατάστρεπτο, τον Βράχμαν μέσα σ' όλες τις οδύνες τους, μέσα σ' όλες τις
πράξεις τους. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν άξιοι αγάπης και θαυμασμού στην
τυφλή τους πίστη, στην τυφλή τους δύναμη και στην καρτερικότητά τους.
Τίποτα δεν τους έλειπε τίποτα περισσότερο απ' αυτούς δεν είχε ο σοφός
και ο στοχαστής, εκτόςαπό μια μικρή λεπτομέρεια, ένα μοναδικό ελάχιστο
πράγμα : τη συνειδητή γνώση της ενότητας κάθε ζωής.