Ποιήματα

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ
«ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ»

Η αυγή στη Νέα Υόρκη έχει τέσσερις στήλες βούρκο
κι ένα τυφώνα από μαύρα περιστέρια
να τσαλαβουτούν στο σάπιο νερό.
Η αυγή της Νέας Υόρκης στενάζει
από τις τεράστιες σκάλες ζητώντας
στις ακραίες εικόνες ζωγραφισμένης αγωνίας.
Η αυγή φτάνει και κανείς δεν τη γεύεται,
δεν υπάρχει αύριο ούτε έγκυρη ελπίδα.
Φόρα τα κέρματα σε παράφορα σμήνη,
τρυπούν και καταβροχθίζουν εγκαταλειμμένα παιδιά.
Οι πρώτοι που βγαίνουν
το νιώθουν στα κόκαλά τους
πως δε υπάρχει παράδεισος
ούτε μαδημένες αγάπες.
Το ξέρουν ότι πηγαίνουν σε βούρκο
από αριθμούς και νόμους,
σε παιχνίδια δίχως τέχνη, σε ιδρώτες χωρίς καρπό.
Αλυσίδες και θόρυβοι θάβουν το φως
σε αδιάντροπη πρόσκληση μιας επιστήμης
δίχως ρίζες.
Στα προάστια υπάρχει ένας νυσταγμένος κόσμος που διστάζει,
σαν να ’χει μόλις βγει από αιματηρό ναυάγιο.