Ποιήματα

Έχω την ανάγκη μιας μουσικής που να κυλά
στα αμήχανα ακροδάχτυλά μου αισθήσεις σαν να όφειλε,
πάνω στα πικρά, μολυσμένα, τρεμάμενα χείλη μου
μια μελωδία βαθιά, καθάρια και αργά ρευστή.

Ω, παλιά και χαμηλόφωνη, να με νανουρίζει θεραπευτικά,
σαν τραγούδι τραγουδισμένο για ν’ αναπαύσει έναν κουρασμένο νεκρό·
ένα τραγούδι να πέφτει πάνω στο κεφάλι μου σαν νερό,
και στα ανατριχιασμένα άκρα μου να φεγγοβολά ξανά ένα όνειρο.

Υπάρχει κάτι μαγικό φτιαγμένο από μελωδία,
ένα ξόρκι ανάπαυσης, αθόρυβης ανάσας και γαλήνιας καρδιάς,
που βυθίζεται μέσα από ξεθωριασμένα χρώματα βαθιά
στην υποβρύχια ηρεμία της θάλασσας,

και αρμενίζει αιώνια
στο φεγγαρόλουστο πράσινο μιας λίμνης,
κρατημένο στην αγκαλιά
του ρυθμού και του ύπνου.