Ποιήματα

Γεννημένοι έτσι,
να είμαστε έτσι,
καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν,
καθώς ο κ. Θάνατος γελά,
καθώς οι ανελκυστήρες καταρρέουν,
καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται,
καθώς το αγόρι στο σούπερ μάρκετ
έχει πτυχίο πανεπιστημίου,
καθώς τα μολυσμένα ψάρια
ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους,
καθώς ο ήλιος κρύβεται,
είμαστε γεννημένοι
έτσι, να είμαστε έτσι, μέσα σ’ αυτούς
τους προσεκτικά οργανωμένους τρελούς πολέμους,
με την όψη σπασμένων παραθύρων,
με εργοστάσια να ατενίζουν το κενό,
με μπαρ όπου οι θαμώνες
δεν μιλούν πια μεταξύ τους,
με καβγάδες που καταλήγουν
σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα.

Γεννημένοι έτσι,
με νοσοκομεία τόσο ακριβά
που είναι φθηνότερο να πεθάνεις,
με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά
που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος,
σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες
και τα ψυχιατρεία κλειστά,
σε έναν τόπο όπου οι μάζες
ανυψώνουν ηλίθιους
σε πλούσιους ήρωες.

Γεννημένοι μέσα σ’ αυτό,
περπατώντας και ζώντας μέσα σ’ αυτό,
πεθαίνοντας εξαιτίας του,
μένoντας άφωνοι εξαιτίας του,
ευνουχισμένοι,
έκλυτοι,
αποκληρωμένοι
εξαιτίας του,
εξαπατημένοι απ’ αυτό,
χρησιμοποιημένοι απ’ αυτό,
εξευτελισμένοι απ’ αυτό,
εξοργισμένοι και αηδιασμένοι απ’ αυτό,
βίαιοι, απάνθρωποι
εξαιτίας του.

Η καρδιά έχει μελανιάσει,
τα δάχτυλα πλησιάζουν τον λαιμό,
το όπλο,
το μαχαίρι,
τη βόμβα.
Τα δάχτυλα τείνουν προς έναν
μη απομακρυνόμενο θεό.
Τα δάχτυλα πλησιάζουν
το μπουκάλι,
το χάπι,
τη σκόνη.

Γεννημένοι μέσα σ’ αυτό το θλιβερό θανατικό,
γεννημένοι με μια κυβέρνηση που κουβαλά εξήντα χρόνια χρέους,
που σύντομα δεν θα είναι σε θέση
να πληρώσει ούτε τους τόκους αυτού του χρέους.
Και οι τράπεζες θα καούν,
το χρήμα θα καταστεί άχρηστο,
θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες
δολοφονίες στους δρόμους,
θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι όχλοι.

Η γη θα αχρηστευτεί,
η τροφή θα λιγοστεύει,
η πυρηνική ενέργεια θα περάσει στα χέρια των πολλών,
εκρήξεις θα συνταράζουν αδιάκοπα τη γη,
ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο.
Οι πλούσιοι και οι εκλεκτοί
θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς.

Η Κόλαση του Δάντη
θα μοιάζει με παιδική χαρά.

Ο ήλιος θα κρυφτεί
και θα είναι νύχτα παντού.
Τα δέντρα θα πεθάνουν,
όλη η βλάστηση θα πεθάνει.
Ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε
τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων.
Η θάλασσα θα μολυνθεί,
οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν.
Η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός.

Σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων
θα ζέχνουν στον σκοτεινό άνεμο.
Οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες
θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες.

Και οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν
από δολιοφθορές,
από την έλλειψη προμηθειών,
από τη φυσική φθορά.

Και τότε θα υπάρξει
η πιο όμορφη σιωπή απ’ όλες,
γεννημένη απ’ αυτό.

Ο ήλιος θα είναι ακόμα εκεί,
κρυμμένος,
περιμένοντας
το επόμενο κεφάλαιο.