Αγάπα με μα μην το λες για να τελειώνουν οι δουλειές.ΕΡΩΤΑΣ
HALLOFPEOPLE.COM
Αγάπη
Αποφθέγματα, αποσπάσματα, ποιήματα και παροιμίες ανάλογα με το συναίσθημα.
Σχετικά με την Αγάπη
Μόνο η απελευθέρωση της φυσικής ικανότητας του ανθρώπου για αγάπη μπορεί να κυριαρχήσει πάνω στην σαδιστική καταστρεπτικότητα του.Ράιχ Βίλχελμ
Ήταν αυτή την ημέρα που οι ακτίνες του ήλιουΔιάβασε ολόκληρο το ποίημα Πετράρχης · Σονέτο νο 3
Είχαν σκοτεινιάσει από λύπη για τον δημιουργό τους
Όταν αιχμαλωτίστηκα και δεν υπερασπίστηκα τον εαυτό μου
Επειδή τα λατρευτά σου μάτια με είχαν κατακτήσει, Κυρία.
Δεν μου φαινόταν πως ήταν καιρός να φρουρώ τον εαυτό μου
Ενάντια στης Αγάπης τα χτυπήματα.
Προχωρούσα σίγουρος, ανυποψίαστος, κι έτσι, τα βάσανα
Ξεκίνησαν, ανάμεσα στην δημόσια θλίψη
Ο Έρωτας με βρήκε άοπλο
και άνοιξε το δρόμο για την καρδιά μέσω των ματιών μου
που έχουν γίνει πέρασμα και πύλη των δακρύων μου.
Μου φαίνεται πως αυτό δεν τον τιμά καθόλου
να με πληγώσει με το βέλος του, σ’ αυτή την κατάσταση,
ενώ δε δείχνει καθόλου το τόξο του, σε σας που είστε οπλισμένοι.
(απόσπασμα)Διάβασε ολόκληρο το απόσπασμα Μπροντέ · Σάρλοτ Μπροντέ, Τζέιν Έυρ
Η Τζέιν στάθηκε απέναντί του και είπε:
«Νομίζετε πως είμαι ένα άψυχο ον; Μια μηχανή χωρίς αισθήματα; Πως μπορώ να βλέπω να μου αρπάζουν την μπουκιά από τα χείλη και τη σταγόνα του νερού που με κρατά στη ζωή, χωρίς να νιώθω τίποτα; Νομίζετε πως, επειδή είμαι φτωχή, άγνωστη, ασήμαντη στην όψη και μικρόσωμη, δεν έχω ψυχή και καρδιά; Κάνετε μεγάλο λάθος! Έχω ψυχή όση κι εσείς και καρδιά το ίδιο μεγάλη. Κι αν ο Θεός μού είχε χαρίσει ομορφιά και πλούτη, θα σας ήταν τόσο δύσκολο να με αποχωριστείτε όσο είναι τώρα για μένα να φύγω από κοντά σας.
Δεν σας μιλώ τώρα μέσα από τους κανόνες της κοινωνίας, τις συμβάσεις ή ακόμη και την ανθρώπινη σάρκα. Είναι το πνεύμα μου που απευθύνεται στο δικό σας πνεύμα, σαν να είχαμε και οι δύο περάσει το κατώφλι του θανάτου και να στεκόμασταν μπροστά στον Θεό, ίσοι — όπως πραγματικά είμαστε.»
«Ίσοι, όπως πραγματικά είμαστε!» επανέλαβε ο κύριος Ρότσεστερ. Ύστερα με τύλιξε στην αγκαλιά του και είπε:
«Γι' αυτό, Τζέιν, σ' αγαπώ. Εσένα — φτωχή, άγνωστη, μικρόσωμη και χωρίς ιδιαίτερη ομορφιά όπως είσαι — σου ζητώ να γίνεις γυναίκα μου.»
«Τι;» αναφώνησα. «Εγώ; Να γίνω σύζυγος του κυρίου Ρότσεστερ;»
«Ναι, εσύ. Εσύ, το παράξενο, σχεδόν εξωπραγματικό πλάσμα. Σε αγαπώ σαν να είσαι κομμάτι του ίδιου μου του εαυτού. Και σε παρακαλώ να με παντρευτείς.»
Έμεινα σιωπηλή. Πίστεψα πως με περιγελούσε.
«Η μέλλουσα γυναίκα μου βρίσκεται εδώ», είπε ξανά, τραβώντας με κοντά του, «γιατί εδώ βρίσκεται η ίση μου και η αληθινή μου ομότιμη. Τζέιν, θα με παντρευτείς;»
Εξακολουθούσα να μην απαντώ. Εκείνος με κοιτούσε με μια ένταση που έμοιαζε να διαβάζει τα πιο μύχια της ψυχής μου.
«Με αμφιβάλλεις, Τζέιν;»
«Απόλυτα.»
«Δεν έχεις καμία εμπιστοσύνη σε μένα;»
«Όχι ακόμη.»
«Με θεωρείς ψεύτη;»
«Νομίζω πως παίζετε μαζί μου.»
«Σε ρωτώ για ακόμη μία φορά: θα με παντρευτείς;»
Η καρδιά μου έμοιαζε να σταμάτησε. Μέσα μου πάλευαν η ελπίδα και ο φόβος. Ποτέ άλλοτε η ευτυχία δεν είχε φανεί τόσο κοντά μου· και ποτέ δεν είχα δυσπιστήσει απέναντί της τόσο βαθιά.