Ήταν αυτή την ημέρα που οι ακτίνες του ήλιου
Είχαν σκοτεινιάσει από λύπη για τον δημιουργό τους
Όταν αιχμαλωτίστηκα και δεν υπερασπίστηκα τον εαυτό μου
Επειδή τα λατρευτά σου μάτια με είχαν κατακτήσει, Κυρία.
Δεν μου φαινόταν πως ήταν καιρός να φρουρώ τον εαυτό μου
Ενάντια στης Αγάπης τα χτυπήματα.
Προχωρούσα σίγουρος, ανυποψίαστος, κι έτσι, τα βάσανα
Ξεκίνησαν, ανάμεσα στην δημόσια θλίψη
Ο Έρωτας με βρήκε άοπλο
και άνοιξε το δρόμο για την καρδιά μέσω των ματιών μου
που έχουν γίνει πέρασμα και πύλη των δακρύων μου.
Μου φαίνεται πως αυτό δεν τον τιμά καθόλου
να με πληγώσει με το βέλος του, σ’ αυτή την κατάσταση,
ενώ δε δείχνει καθόλου το τόξο του, σε σας που είστε οπλισμένοι.