156.
Είδα αγγελική αρετή στην γη,
Και παραδείσια ομορφιά σε επίγειο έδαφος,
Ώστε είμαι θλιμμένος και χαρούμενος με την ανάμνηση,
Κι αυτό που βλέπω μοιάζει με όνειρο, σκιά, καπνό.
Και είδα δύο αγαπημένα μάτια να δακρύζουν,
Κάνοντας τον ήλιο να ζηλέψει χίλιες φορές,
Κι άκουσα λέξεις να αναδύονται από αναστεναγμούς,
Κάνοντας τα βουνά να κινούνται και τα ποτάμια να σταματάνε.
Αγάπη, Κρίση, Στενοχώρια, Τιμή και Λύπη,
Έκαναν την πιο γλυκιά χορωδία θρήνου,
Απ’ οποιαδήποτε άλλη έχει ακουστεί κάτω απ’ το φεγγάρι.
Και ο παράδεισος τόσο προσηλωμένος ήταν στην αρμονία,
Που κανένα φύλλο δε φαινόταν να κινείται στα κλαδιά,
Τόσο γεμάτοι με γλυκύτητα ήταν ο άνεμος κι ο αγέρας.