Απόσπασμα από την πρώτη σελίδα

Homo sum; nihil humani a me alienum puto, (είμαι
άνθρωπος, τίποτε ανθρώπινο δεν είναι ξένο σε μένα) είπε
ο ρωμαίος κωμωδιογράφος. Εγώ θα έλεγα καλύτερα:
Nullum hominem a me alienum puto; άνθρωπος είμαι,
κανέναν άλλον άνθρωπο δε θεωρώ ξένο. Γιατί το επίθετο
humanus μου φαίνεται το ίδιο ύποπτο όπως και το
ουσιαστικό humanitas, η ανθρωπότητα. Ούτε τα
ανθρώπινα ούτε η ανθρωπότητα, ούτε το απλό επίθετο,
ούτε το ουσιαστικοποιημένο επίθετο, παρά το
συγκεκριμένο ουσιαστικό: ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος με
σάρκα και οστά, αυτός που ζει, υποφέρει και πεθαίνει –
κυρίως πεθαίνει –, αυτός που τρώει, και πίνει, και παίζει,
και κοιμάται, και σκέφτεται, και επιθυμεί: ο άνθρωπος
που βλέπουμε και ακούμε, ο αδερφός, ο αληθινός
αδερφός.