(Απόσπασμα)
Ω χρόνε, χρόνε,
ανελέητε τύραννε!
Ω τρομερό μυστήριο!
Το παρελθόν δεν επιστρέφει,
δε γυρνά πίσω ποτέ πια,
αρχαία ιστορία!
Ναι, αρχαία, μα πάντοτε η ίδια,
Τρομακτική!
πάντοτε παρούσα…
……
Όταν στερείται η συνείδηση
Το πέρασμα του χρόνου
Τι ν’ αυτό που απομένει;
Τι παθαίνει το φως όταν παύσει η αντανάκλαση;
…….
Άγριε Κρόνε
Ω χρόνε, χρόνε!
Άρχοντα του κόσμου,
Εκτελεστή των παιδιών μας
Υπέρτατη αιτία της σκλαβιάς μας!
Γι’ ακόμη μια φορά το παράπονο
Γι’ ακόμη μια φορά το αιώνιο τραγούδι
Που ποτέ δεν τελειώνει,
Πως όλα χάνονται και τίποτε δεν μένει
Πως ο χρόνος προσπερνά,
Αμετάκλητα!
Αμετάκλητα, αμετάκλητα, τ’ ακούς;
Αμετάκλητα!
Ναι αμετάκλητα και ποτέ αυτό μην το ξεχνάς!
Ζωή; Η ζωή συνέχεια πεθαίνει
Είναι σαν το ποτάμι
Στο οποίο το ίδιο νερό
Ποτέ δεν γυρνά ξανά
Κι όμως είναι πάντα το ίδιο.
Στο κρύσταλλο των υγρών που ρέουν
Οι παλλόμενες λεύκες της όχθης
Αντανακλώνται
Και η τρεμάμενη εικόνα δεν ανακλάται
Από το ίδιο νερό.
Τι είναι το παρελθόν; Τίποτα!
Τίποτα είναι και το μέλλον που ονειρεύεσαι
Και η στιγμή που περνά
Είναι η μυστηριώδης μετάβαση στο κενό.
Γι’ ακόμη μια φορά στο κενό!
Είν’ ο χείμαρρος που κυλά
Απ’ το τίποτα στο τίποτα
Τη στιγμή που τον αγγίζεις
Μ’ ελπίδα τρυφερή
Σαν από μαγεία ή από ξόρκι
Μετατρέπεται σε ανάμνηση,
Μια ανάμνηση που όλοι πιο αχνή γίνεται
Και τελικά χάνεται,
Χάνεται για πάντα.
Ω χρόνε χρόνε!
Επανέλαβε ψυχή μου, επανέλαβε ξανά
Το ίδιο παλιό τραγούδι,
Τη θλιβερή λιτανεία
Τ’ ατέλειωτο μοιρολόι
Πως ο χρόνος περνά
Κι ίδιος ποτέ ξανά δεν είναι
Τ’ «αλίμονο!» κάποιου που υποφέρει
Αυτή η αρχαία αλγηδόνα
Είναι πάντοτε η ίδια
Ο ίδιος αρχαίος κομμός
Παρηγοριά προσφέρει η επανάληψη του,
Ένα αμήχανο ροζάριο σαν την βροχή
Ξανά και ξανά, εκατοντάδες φορές…
Ω χρόνε, χρόνε!
Ανελέητε τύραννε!
Ω τρομερό μυστήριο!
Αυστηρό βασανιστήριο που τραντάζεις το ανθρώπινο
πνεύμα!
Πόσο περιορισμένες είναι οι λέξεις…
Ποτέ δεν είναι αρκετή η γλώσσα για να περιγράψει
Τη δίψα μας για την αιωνιότητα,
Είναι τόσο περιορισμένη…
Μια τρομερή δίψα
Μια δίψα που συνέχεια την ψυχή εξασθενεί,
Που αναλογίζεται τον ωκεανό
-τον απέραντο ωκεανό!-
Που ποτέ δεν ικανοποιεί τη δίψα μας
Πληροί μονάχα το όραμα μας
Ο απέραντος ωκεανός των πικρών κυμάτων!