(αποσπάσματα)
Σ' έσφιξα στο στήθος μου σαν περιστέρι
που μια παιδούλα πνίγει άθελά της
Σ' έκανα δική μου μ' όλη την ομορφιά σου
Μιαν ομορφιά πλουσιότερη και από όλα τα
Κοιτάσματα χρυσού της Καλιφόρνιας
τον καιρό του πυρετού για χρυσό.
Ικανοποίησα τον σαρκικό πόθο μου με το χαμόγελό σου,
από τα βλέμματα και το τρεμούλιασμα σου.
Έκανα δική μου κι είχα στη διάθεσή μου
την περηφάνια σου
Όταν σε κρατούσα σκυμμένη και βάσταξες
Τη δύναμή μου και τη βία μου
Πίστεψα πως όλα θα τά 'παιρνα μα ήταν πλάνη
Κι απομένω σαν τον Ιξίωνα
Μετά την ερωτική πράξη του στο φάντασμα του σύννεφου
Που έμοιαζε μ' αυτή την Ήρα την αήττητη Ήρα
Και ποιος μπορεί να πιάσει ποιος μπορεί ν' αρπάξει
Σύννεφο ποιός μπορεί ν' ακουμπήσει το χέρι του
Σ' έναν κατοπτρισμό και απατάται όποιος νομίζει
Πως μπορεί να γεμίσει τα χέρια του
με το γαλανό του ουρανού.

Πίστεψα πως πήρα όλη την ομορφιά σου
Κι είχα μόνο το σώμα σου
Αλίμονο το σώμα δεν έχει Αιωνιότητα
το σώμα λειτουργεί
Μόνο για να προσφέρει ηδονή
Μα δεν προσφέρει αγάπη
Κι είναι μάταιο τώρα
Να προσπαθώ ν' αδράξω το πνεύμα σου
Ξεγλιστρά ξεγλιστρά
[...]
Φθινόπωρο
Στην καταχνιά ένας χωρικός τραβάει κουρασμένα
Το βόδι του στην καταχνιά τη φθινοπωρινή
Που κρύβει τα φτωχά χωριά τα κακομοιριασμένα
Κι όπως παν λέει ο χωρικός με σιγανή φωνή
Ένα τραγούδι προδοσίας κι αγάπης που αναφέρει
Για κάποια καρδιά και κάποια βέρα που ράισαν.
Ω! το φθινόπωρο έριξε νεκρό το καλοκαίρι
Στην καταχνιά δυο σιλουέτες γκρίζες τραβούνε ίσα