Όλα περνούν κι όλα μένουν,
μα δικό μας είναι να περνάμε,
να περνάμε ανοίγοντας δρόμους,
δρόμους πάνω στη θάλασσα.

Διαβάτη, τα ίχνη σου
είναι ο δρόμος, και τίποτε άλλο.
Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος·
ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας.

Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος,
κι όταν γυρίζεις το βλέμμα πίσω,
βλέπεις το μονοπάτι
που ποτέ δεν θα ξαναπατήσεις.

Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος,
μονάχα απόνερα στη θάλασσα.


Απόσπασμα από το ποίημα «Proverbios y Cantares XXIX» (Παροιμίες και Τραγούδια XXIX)

Συλλογή: Campos de Castilla (1912)