Ποιήματα

ΛΟΥΣΙΝΤΑ ΜΑΤΛΟΚ
Πήγα να χορέψω στο Τσάντερβιλ,
Κι έπαιξα χαρτιά στο Ουίντσεστερ.
Κάποτε αλλάξαμε καβαλιέρους,
Οδηγώντας σπίτι υπό φεγγαρόφωτο στα μέσα Ιουνίου,
Και μετά βρήκα τον Ντέιβις.
Παντρευτήκαμε και ζήσαμε μαζί εβδομήντα χρόνια,
Γλεντώντας, δουλεύοντας,
ανατρέφοντας δώδεκα παιδιά,
Οχτώ από τα οποία χάσαμε,
Προτού να φτάσω τα εξήντα.
Έκλωθα, ύφαινα, νοικοκύρεψα το σπίτι μου
φρόντισα τους αρρώστους, περιποιήθηκα τον κήπο,
και τις γιορτές,
πότε τριγυρνούσα στα χωράφια
όπου τραγουδούσαν οι κορυδαλλοί,
πότε στις όχθες του Σπουν Ρίβερ μάζευα άπειρα κοχύλια,
Και λουλούδια ή φαρμακευτικά βότανα -
Φωνάζοντας στους δεντροφυτεμένους λόφους,
Τραγουδώντας στα χλοερά λιβάδια.
Στα ενενήντα έξι μου είχα ζήσει αρκετά,
αυτό είν' όλο,
Και πέρασα σε μια γλυκιά ξεκούραση.
Τί είναι τούτα που ακούω για λύπη και για μόχθο,
Θυμό και δυσαρέσκεια
και μαραμένες ελπίδες;
Θυγατέρες και γιοί αποθαρρημένοι,
Η ζωή είναι πολύ δυνατή για σας -
Χρειάζεται να ζεις για ν' αγαπήσεις τη Ζωή.
LUCINDA MATLOCK
I went to the dances at Chandlerville,
And played snap-out at Winchester.
One time we changed partners,
Driving home in the moonlight of middle June,
And then I found Davis.
We were married and lived together for seventy years,
Enjoying, working, raising the twelve children,
Eight of whom we lost
Ere I had reached the age of sixty.
I spun, I wove, I kept the house, I nursed the sick,
I made the garden, and for holiday
Rambled over the fields where sang the larks,
And by Spoon River gathering many a shell,
And many a flower and medicinal weed--
Shouting to the wooded hills,
singing to the green valleys.
At ninety-six I had lived enough, that is all,
And passed to a sweet repose.
What is this I hear of sorrow and weariness,
Anger, discontent and drooping hopes?
Degenerate sons and daughters,
Life is too strong for you--
It takes life to love Life.