Παροιμίες από το γράμμα Κ

259 ελληνικές παροιμίες

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω
← Επιστροφή στα γράμματα
Σύνολο παροιμιών: 259
Σελίδα 3 από 3
Κάποιου εκαιγόταν το σπίτι του και έλεγε: "έχω τα κλειδιά".
Κάστρο χωρίς προδοσία δεν παραδίνεται.
Κατά μάνα κατά κύρη, κατά γιο και θυγατέρα.
Κατά που μου ψάλλεις, σου κανοναρχώ.
Κατά που σου παίζουν τη λύρα χόρευε
Κατά το γέρο κι η στολή, κατά το νιό κι η χάρη.
Κατά το δικό σου πήχυ, πανί δεν σου πουλούν
Κατά το μαστρο Μανώλη και τα κοπέλια του
Κατά το νιό και τ’ άρματα.
Κατά το πάπλωμα και το άπλωμα.
Κατά τον αγά και το ρουσφέτι, ο τεμενάς και το πεσκέσι
Κατά τον καιρό και τον χορό.
Κατά τον μαστρο-Γιάννη και τα κοπέλια του.
Κατά τον τόπο όπου πας, έτσι και να περνάς.
Κείνον που βλέπει ο παπάς εκείνον θυμιατίζει
Κεφαλλονίτικος παπάς διαβάζει με σοφία, τα δώδεκα Ευαγγέλια τα βγάζει δεκατρία.
Κι αλευρωμένος να ‘ναι ο ποντικός, η γάτα τον γνωρίζει.
Κι αλευρωμένος να είναι ο ποντικός, η γάτα τον αναγνωρίζει.
Κι αν ακόμη είναι ο φίλος σου από μέλι, εσύν να μην τον γλύφεις.
Κι αν βρέξει κι αν δεν βρέξει, κάποια θυγατέρα μας θα πάρει ο διάβολος.
Κι αν γίνει ο Τούρκος γέφυρα, πάνω του μην περάσεις.
Κι αν δε λαλησει ο πετεινος πάλι θα ξημερώσει.
Κι αν διαβαίνεις κι αν περνάς τα παπούτσια σου χαλάς.
Κι αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας.
Κι αν θα δείρεις φρόνιμα κι αν χαιδέψεις φρόνιμα.
Κι αν κελαηδάει η οχιά γαρδέλι δεν γίνεται.
Κι αν ξέπεσε ο άρχοντας, της αρχοντιάς μυρίζει.
Κι αν πέθανε ο συκοφάντης, η γλώσσα του δεν σαπίζει.
Κι από τ' αυτί κουτσαίνει το άλογο
Κι αυτός της πομπής, κι εκείνος της γάνας
Κι εγώ κακό χερόβολο και συ κακό δεμάτι.
Κι ο κουτσός με ένα πόδι, κούτσα-κύτσα πάει στην πόλη
Κι ο λωλός έχει τη γνώση του
Κίνησε ο Εβραίος για το παζάρι κι ήταν ημέρα Σάββατο.
Κλαίει για τον καβαλάρη που κουνεί το πόδι του.
Κλαίνε οι χήρες, κλαίνε και οι παντρεμένες.
Κοιλοπονούσε το βουνό και γέννησε ποντίκι.
Κοιμάται κι η τύχη του δουλεύει.
Κόμπο που λύνεται με τα χέρια μην τον λύνεις με τα δόντια.
Κοντακιανός λογαριασμός, παντοτινή αγάπη.
Κοντό, μακρύ σου έπεσε, παρ' το και φόρεσε το.
Κοντός ψαλμός αλληλούια.
Κόρδα και φούντα, και τα άσπρα πού 'ντα.
Κόρη μου, κατά τον ανδρα σου, να σείεται η ποδιά σου.
Κουκιά τρως, κουκιά μαρτυράς.
Κουμπάρε φάε λάχανο -Καλό είναι και το χαβιάρι
Κουτσοί στραβοί, όλοι στον Άγιο Παντελεήμωνα.
Κουτσός στον κάμπο έτρεχε να πιάσει καβαλάρη.
Κουφός ο Άδης, στραβός που κλαίει.
Κουφού καμπάνα κι αν χτυπάς, νεκρό κι αν γαργαλίζεις, και μεθυσμένο αν κερνάς, πράμα δεν ξεχαρτζίδεις=πετυχαίνεις
Κρατεί τα δράμια και χάνει τα καντάρια.
Κρίμα τα ανεβάσματα και τα κατεβάσματα.
Κρίμα τα καλά χωράφια που έχουν ψύλληθρα κι αγκάθια.
Κρίνε κρίνε φλύαρε, μέχρι νά έρθει η γνώση.
Κρύο σίδερο χτυπά.
Κυλά η πέτρα στο αυγό, αλίμονο στο αυγό. Κυλά το αυγό στην πέτρα, αλίμονο στο αυγό.
Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.
Κυνηγού και ψαρά το πιάτο, εννιά φορές είναι αδειανό και μια φορά γεμάτο.
Κυριακή κοντή γιορτή.