Παροιμίες από το γράμμα Τ

342 ελληνικές παροιμίες

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω
← Επιστροφή στα γράμματα
Σύνολο παροιμιών: 342
Σελίδα 3 από 4
Το λίγο βιος έχει και λίγες σκοτούρες.
Το λίγο πιο πάνω σπάει τη ράχη του αλόγου.
το λούσμα και το χτένισμα αδράχτι δεν γιομίζει.
Το λύκο τον κουρεύανε, πούθε παν’ τα πρόβατα.
Το μάνταλο κλείνει το κισμέτι.
Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό
Το μέλι είναι γλυκό μα η μέλισσα κεντά
Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει.
Το μοναστήρι να ‘ναι καλά, και από καλογήρους, χίλιους.
Το μυαλό σου και μια λίρα και του μπογιατζή ο κόπανος.
Το μυαλό το σπείρανε κι όσοι προλάβαν πήρανε.
Το μυρμήγκι, σαν είναι να χαθεί, βγάζει φτερά.
Το μωρό αποστρέφεται το φιλί, ο νέος το αρπάζει, ο γέρος το αγοράζει.
Το να πρόβατο ψοφάει το άλλο πρόβατο βοσκάει.
Το νερό με την φωτιά, φίλοι δεν γίνονται.
Το ξύλο (ή το ραβδί) έχει δύο άκρες.
Το πάθημα γίνεται μάθημα.
Το παιδί άμα δεν κλάψει, δεν του δίνει η μάνα του να φάει.
Το παλιό το σακί δε γίνεται καινούργιο
Το πείσμα βγάζει πρίσμα και το γινάτι μάτι.
Το πολύ νταμάχι τρώει το στομάχι.
Το πολύ το διάφορο τρώγει και το κεφάλι.
Το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται κι ο παπάς ακόμη.
Το πολύ φαί σπληνιάζει και το λίγο μαραζιάζει.
Το πολύ φιλότιμο τον βλάπτει τον φιλότιμο.
Το πονηρό πουλί κι από τα δύο πόδια πιάνεται.
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
Το ποτάμι κάθε μέρα κούτσουρα δεν κατεβάζει.
Το πουλί απο το κελάιδημα και ο άνθρωπος απο τη λαλιά του φαίνεται.
Το πράμα που γεννάει, εκείνο και ψοφάει.
Το πρόσωπο του ανθρώπου είναι φωτιά.
Το πρωινό κακός, το βράδυ χειρότερος.
Το πρώτο λάθος μάθημα και δάσκαλος για τ' άλλα.
Το ράσο του και το πράσσο του.
Το σάπιο μήλο σαπίζει και τα καλά.
Το σήμερα είναι του Θεού, το αύριο του πονηρού.
Το σιγανό ποτάμι να φοβάσαι.
Το σίδερο είναι σίδερο και ο άνθρωπος κρατά σαν το σίδερο.
Το σκατό όσο στέκει στο σκαμνί, και βλάφτει και βρωμεί.
Το σκυλί με το στανιό, δεν φυλάει μαντρί.
Το σκυλί όταν τσακίζεται, με τη γλώσσα γιατρεύεται.
Το σπίτι θα χει κι αναγκαίο.
Το στάρι έχει και ήρα(παράσιτο)
Το στραβό το ξύλο η φωτιά το σιάζει.
Το φαί κάνει το γέρο νιο κι η πείνα γεροντιάζει.
Το φτηνό το κρέας το τρώνε οι σκύλοι.
Το χόρτο που αναγελάς, στην πόρτα σου φυτρώνει.
Το χόρτο που αναγελάς, στην πόρτα σου φυτρώνει.
Το χρεός δεν κοιμάται
Το χτένι θρέφει τα μαλλιά κι η αλουσιά τις ψείρες.
Το ψωριάρικο σκυλί το σύντροφο του θε να βρει.
Τον άγιο που δεν σε βοηθά να μην τον προσκυνάς.
Τον αδερφό σού αγάπαε και όχι το μερτικό του.
Τον ακάλεστο στον γάμο κάτω κάτω τον καθίζουν.
Τον ακαμάτη η προκοπή τονπιάνει άμα νυχτώσει.
Τον άκουσε όλο το χωριό, και δεν έμεινε καλύβι.
Τον Αλωνάρη δούλευε καλό χειμώνα να έχεις.
Τον άμυαλο τον τρώνε οι ξένες έγνοιες.
Τον άνδρα η γυναίκα του τον κάνει και βεζίρη και ρεζίλι.
Τον αποσπερνό θυμό κρύψε τον για το πουρνό.
Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς.
Τον γκαβό στο στραβοχώρι πρωτομάστορα τον έχουν.
Τον έκανε να δει ξύλινους αγγέλους.
Τον έκανε του αλατιού.
Τον ζωντανό αγάπαγε και τα μνημόσυνα άστα
Τον καβαλάρη που κρέμονται τα πόδια του μην τον λυπάσαι.
Τον Μάρτη βάλε εργάτη κι ας είναι κι ακαμάτης.
Τον Μάρτη ξύλα φύλαε, μην κάψεις τα παλούκια.
Τον ξεδιάντροπο φτύνανε κι έλεγε ψιχαλίζει.
Τον σέρνει απ’ τη μύτη.
Τον τρελό κι αν ορμηνεύσεις, κρύο σίδερο δουλεύεις.
Τον τρώει το σαράκι.
Τον φτωχό και τον χωριάτη ξένη έγνοια τον γερνάει.
Τονε σέρνουν κι ακλουθάει, ή είναι ζώο ή πεινάει.
Τόσο έχει ο φτωχός την όρνιθα του όσο ο πλούσιος το βόδι του.
Τόσο σ' αγαπώ καλέ μου, το όνομά σου δεν το ξέρω.
Τόσο σε αγαπώ, όσο ο σκύλος το κρεμύδι κι όσο η γριά τον ανήφορο.
Του άγιου άναβε ένα κερί και του διαβόλου δέκα.
Του ακριβού το έχει σε χαροκόπου χέρια.
Του ανθρώπου το λένε μια φορά, του γαιδάρου το λένε πολλές φορές.
Του αρέσει το αργόσχολου να κάνει τον δικαστή
Του γαϊδάρου η προκοπή, άχερα μες το παχνί.
Του γαϊδάρου η προκοπή, άχερα μες το παχνί.
Του γαιδάρου χάρη κάνεις, τ' άχερα σου μόνο χάνεις.
Του γέρου σκόνταμα, του χάρου μήνυμα.
Του γέρου τη συμβουλή να την ακούς, την πορδή του να μην την ακούς
Του κακού αν κάνεις χάρη, σε κακό θε να το πάρεις.
Του κακού δείχνε τα δόντια κι όχι τη ράχη.
Του κακού καιρού τα γνέφια, άλλα πάνω κι άλλα κάτω.
Του κόσμου τ' αναγέλασμα αναγελά τον κόσμο
Του λιναριού τα βάσανα, του μπαμπακιού τα πάθη.
Του λωλού το σκοινί μονό δεν φτάνει και διπλό περισσεύει.
Του μπέη το λαγωνικό έφαγε το κρεμμύδι.
Του παπά και το μουλάρι του παπά και το λινάρι.
Του Ρωμιού η γνώση, ύστερα του έρχεται.
Του σπιτιού ο λογαρισμός δεν βγαίνει στο παζάρι.
Του τάξανε λαγού τυρί και από άγριο γίδι γάλα.
Του τεμπέλη το άλογο ο Θεός το θρέφει
Του φτωχού τ' αρνί δεν γίνεται κριάρι.
Του φτωχού το εύρημα, ή καρφί ή πέταλο